Pakhuis

9 December

De afscheidsborrel van Marja was erg geslaagd, maar erg laat geworden. Om half 4 gingen we naar bed en om half 8 stond onze wekker. Ik denk door alle indrukken van hier heb ik geen oog dichtgedaan, volgens Joyce een bekend verschijnsel bij beginners. 
Maar hoe moe ik in Nederland was, zo energiek voel ik mij hier. Ook met heel weinig nachtrust. 
Om half 8 stond onze wekker om totaal wat anders te doen. Bij een hotel hier heel dichtbij in de buurt om daar even aan het zwembad te liggen voordat Marja weer terug naar Nederland vliegt. Na 3 uurtjes relaxen, is het over met de luxe. Marja maakt zich klaar voor vertrek en Joyce en ik gaan naar kinderhuis Bedeljada daar zitten allemaal zwaar gehandicapte kinderen. Het was de planning om die middag te gaan zwemmen met deze kindjes, maar de leiding had besloten om de groepjes kleiner te maken en dat ze voor vandaag geen vrijwilligers nodig hebben. Ik krijg een rondleiding door het kinderhuis, het kinderhuis ziet er goed verzorgd uit. Alleen om die kinderen daar te zien, vind ik erg lastig. De één zit in een rolstoel, de ander ligt op een matras op de grond, maar allemaal totaal afhankelijk van een verpleegkundige. Ze moeten worden gevoed, kunnen allemaal niet lopen, zijn niet zindelijk. Ik zie de ergste afwijkingen die ik ooit heb gezien. Ik merk aan mijzelf dat ik dit kinderhuis lastig vind, om hier met de kinderen om te gaan. Als ik kijk hoe Joyce dat doet, gaat dat zo gemakkelijk en natuurlijk. Petje af. 
Ik vertel later aan Joyce dat ik het lastig vond en dat ik mij daarover schuldig voel. Ze stelde mij gerust, dat iedereen anders is en dat je niet met ieder kinderhuis een klik kan hebben en dat de meeste vrijwillers moeiten hebben met dit kinderhuis. 

Sinds gisteren is ons huisje een pakhuis geworden en dat gaan we nu sorteren. Met z'n tweetjes trekken wel alle dozen en zakken open om alles op soort te leggen, het is mega veel werk en ook nog ontzettend warm. Als je ziet wat mensen doneren voor de JA Foundation, word je daar heel blij van. Handdoeken, boeken, gereedschap, fietsen, spelletjes, echt niet normaal. Begin van de avond zijn we klaar en haalt Joyce, mama Joyce op, om te mogen shoppen in onze winkel. Wat heeft deze vrouw staan glunderen, ze kon haar ogen niet geloven. Ze had geen schoenen meer en heeft voor haar zelf vier paar schoenen uitgezocht. Dozen beddenlakens, handdoeken, bestek, boeken, gordijnen enz. Ging allemaal haar kant op. Ook hebben ze allemaal een fiets gekregen. Toen mama Joyce klaar was, mochten de kinderen komen shoppen. Dit hebben we een hebben beetje verkeerd ingeschat. Die kinderen waren zo door het dollen dat het erg chaotisch werd en dat wij het met z'n tweeën het niet onder controle konden krijgen om alle kinderen aan te kleden met nieuwe kleding. Na een uur besluit Joyce de grootste groep naar huis te brengen en een klein groepje blijft achter. Met hun hebben we allemaal kleding en schoenen uitgezocht voor alle kinderen. Ze kunnen de komende tijd weer vooruit. Met het kleine groepje kinderen hebben we pizza gegeten met fris, wat een feest was dat!
Éen kindje had nog nooit pizza op, was erg aandoenlijk om te zien, die dacht dat alleen de bovenzijde gegeten kon worden. 

10 december 
Normaal gaat Joyce wanneer er container gelost wordt met een auto vol met spullen langs de kinderhuizen en lost daar de spullen die ze denkt die daar nodig zijn. 
Hoe we dat gisteren hadden gedaan beviel haar wel. Dus de hele dag zijn verschillende kinderhuizen bij ons langs geweest, om bij ons de spullen op te halen die zij nodig hebben. Wat waren ze allemaal blij. Auto's vol zijn er weg gegaan. En einde van de dag was ons huisje weer zo goed als leeg. Op een paar spullen na, die wij van de week zelf gaan brengen. 
Zo als jullie allemaal wel een keer gelezen hebben op mijn vorige blogs, vinden muggen mij erg lekker en uiteraard nu ook. Alleen heb ik nu een allergische reactie gekregen. Één van de zusters van de kinderhuizen zag mijn dikke voet en de verschillende blazen op mijn been. Op mijn voet kon ik al bijna niet meer staan. Mevrouw U moet naar de dokter! Joyce zei dat al eigenlijk heel de dag. Dus samen zuster Carrie springen wij de auto in om naar de dokter te gaan. Hij weet niet door welk insect ik ben gestoken, maar het is een behoorlijke allergische reactie, hij had dit nog nooit eerder gezien. Ik krijg van hem een zalfje mee voor de ontstekingen en pillen voor de allergie. 
Xx